Dennis jongen…mijn broer

Woorden zijn er niet, om te beschrijven, te zeggen

Wat er is gebeurd

Met jou, met ons

Gedachten zijn er genoeg, in overvloed zelfs

En soms vervloek ik het feit, dat we kunnen denken

Ons denk vermogen…

Dan zou ik willen, dat ik weer een kind ben, dan ben jij daar ook

En we spelen en we lachen en alles is… zó mooi

Maar jij zegt me, dat dat niet kan

Dat het zó… nooit meer zal zijn

Dus vervloek ik weer ons denkvermogen

Maar jij zegt me, dat dat niet mag

Dat dat ook niet hoeft, want juist door ons denkvermogen

Kunnen wij ons jou herinneren, zoals jij was

Met al het moois wat jij ons gegeven hebt

Jouw lach, jouw vrolijkheid, jouw liefde

Jouw hele wezen, dat laat ons nooit meer los

Edoch het verlies, de machteloosheid

Dat we jou moeten laten gaan

Doet zo’n pijn jongen

Aar we troosten ons met de gedachte

Dat je op weg bent naar iets moois

En dat we eens weer samen zullen zijn

Dus Dennis jongen, spreid je vleugels

En vlieg Dennis, vlieg

Mijn engel, onze broer, onze zoon

Vlieg Dennis naar jou, onze allerlaatste droom

En Dennis voordat je gaat

Naar het licht en naar de zon

Dennis mijn broer, moet je weten

De herinneringen blijven

We zullen je nooit vergeten

Tot ziens mijn broertjelief