Alle tekenen aan de wand getekend, geschilderd, geschetst in kleur, zwart wit, rechte het lijnen, korte lijnen. Alles staat daar al geschreven en beschreven en is al duizend keren uitlezen. Het verandert niets. Ik kan het niet uitschakelen of op laten bloeien. Zo moeilijk en onbegrepen en ik heb het geprobeerd voor alles en mijn omgeving. Maar het is tevergeefs het wordt nooit meer zoals het is geweest. Maar eigenlijk wist ik het al. Een bloem die al enkele keren is opgekomen maar uiteindelijk dood gaat zal nooit meer opbloeien of opkomen. Net als een vlam die flikkert en uiteindelijk helemaal uitgaat zal nooit meer branden. Uitstelling van executie de genade slag van uitgewoede dromen. Duw ik even het raam, open en neem een flinke hap frisse lucht en besluit dat ik alles maar tot mij laat komen. Denkmoe wil ik het liefst dat er rust zal komen, maar die vind ik zo niet. En de wetenschap dat er zoveel meer is. Het zit em juist in alle kleine dingen de eerst zo onbenullig leken en nu zo groots zijn.
Maar staar ik verder naar de hemel die ondertussen gitzwart is geworden zie ik een groot schilderdoek en weet dat ik mijn grenzen moet verleggen. Alles wat nieuw is proberen te omarmen en met mijn hartspenseel alles opnieuw proberen op te schilderen. Met de helderheid die al zolang is verdwenen. En het nieuwe met volle passie in te kleuren.

Patricia du Prée 19 November 2008