Bij een klein momentje (proza)

ik hoor het geschater nog van zusjes
en god ik moest zo wennen
zag mezelf nog niet als oma
ik moet nog veel doen, nog veel begaan
plannen waarmaken, dromen naar mijn gevoel
maar waarom wijken van dat doel
het verandert niets ik heb er alleen verrijking,
een zegen bij een bloedverwantje
zo dicht bij mij
en al hij moet nog heel hard vechten knokken
voor zijn oh zo prille leventje
er zijn er vele die hun liefde zo sterk
al aan hem geven

maar ik had het kunnen weten zij mijn oudste dochter liet het mij niet vergeten
dat er altijd een is die je evenaart
hetzelfde pad gaat bewandelen
die jij genomen hebt, ondanks al je waarschuwingen
dat het toch heel anders zou kunnen
laat het lot zich niet runnen
het is een benaming voor het verdere het nageslacht
de moeder van moeder en mijn moeder
is de moeder van de moeders
twee en zestig jaar en al overgrootmoeder
van het kleinste mannetje wat wij ooit gezien hebben
en ik had hem het liefst vast willen pakken
om tegen mij aan te houden , te kussen
zo vertederend dat kleine momentje
ja hij is mijn kleinzoontje dat hele kleine ventje

27 july 2009
©copyright: Patricia du Prée