Zo even tijd om het vage weer naar boven te halen. Ik persoonlijk ben gek op puzzelen, vooral als er een boodschap in verborgen zit. Zo ook hier in dit korte verhaal. Waarschijnlijk meerdere maar probeer die er maar uit te halen.
Ik kan beginnen met “Er was eens” maar laat ik dat maar overslaan. Zoveel verschillende dingen, perikelen, gevoelens slaan me soms om de oren, overvallen mij als een slag uit de heldere hemel. Lijkt het soms of je in een labyrint zit, waar je de uitgang niet kunt vinden. Of dat je op een groot toneel staat met een glimlach van oor tot oor, je wuift je buigt , het gordijn valt dicht en je ziet een ander gezicht. Optimisme is er wel, het vooruitkomen alleen niet, als een slak kruip ik door, beetje beetje, maar ga ik linksaf of buikscrol ik rechtdoor. Vervelend wel! Als ik af en toe kon uitspreken, desnoods schreeuwen, wat mij werkelijk bezig houdt. Maar nee ben je gek!! , ik laat mij nooit kennen laat staan gaan. Maar het zou ieder geval wel opluchten. God klinkt dat even moederloos , maar nee zo ver gaat het nou ook weer niet. Ik zit gewoon vast en als dat te lang duurt dan wordt dat een last. Aan mij om er iets aan te doen dus!
Oké ik dus in dat labyrint. Welke kant loop ik op. De langste gang heb ik nu wel gehad. Een slentergang saai wel niet veel te zien of te beleven. De korte waren nog boeiend daar zag ik de rozen, voelde het liefkozen voor even en proefde het leven. Maar ik was al snel bij de hoek, en toen raakte de rozen zoek. Daar zag ik vallende bladeren, het voelde bedrogen, leeg, voelde het gemis en van de bladeren ging ik naar een pad vol ijs , het bracht mij danig van de wijs. Daar liet ik mij even zitten, keek om mij heen probeerde het nog eenmaal, moeizaam maar het lukte niet. Licht bevroren hield ik de inkt wel warm, en schreef pennen leeg en ik ontdooide langzaam ebde emoties weg het onbegrip bleef en zit er eigenlijk nog steeds. En toch blijf ik houden van het oppervlak dat is een emotie die zich niet weg laat nemen.
Moeizaam het voorjaarsweggetje, het was smal en ik paste er net tussen. Rook wel het ontluikende en hoorde vogels fluiten maar ik keek er niet overheen. Alleen ja nog steeds met mijn gevoel. En nu loop ik in het brede met een tal van mogelijkheden. De struiken zijn dichtbegroeid ik ruik de heerlijkste geuren, bloemen staan wijd open en zielsbetreuringen met vleugels van weemoed overvallen mij soms, geven een besef waar geen eind aan zit, tenminste zo lijkt het. Rampzalige momenten waren eerder waar het dreigen de boventoon schreeuwde en ik onzichtbaar moet zijn bij het verdwijnen, maar ik ben nog niet aan het einde van dit labyrint.
Misschien kom ik onderweg iets of iemand tegen die mij een schouder kan geven. Of een flinke por rechtdoor of komen voeten van de grond en laat het mij zweven. Ondertussen houd ik schouders wel recht , het hoofd fier omhoog, en niet alleen om krachtig te zijn maar over die verdomde heg heen wil kijken wat er aan de andere kant zit. Nieuwsgierig ja vooral naar het nieuwe dus zal ik door blijven lopen. Tot alles wat nu op afstand is samen zal vallen of komen, blijft het een wens of schikken dromen in.
3 Juni 2009
© copyright: Patricia du Prée
