Weer een stukje verder met dit onderwerp. Ik ben er nog niet uit! Of toch wel. Weet ik diep in mezelf dat er meer is. Het leven stopt toch niet hier? Waarom dan soms de keiharde wegen die wij moeten bewandelen. Zou dat dan zinloos zijn.

Een aantal dagen geleden heb ik weer iets vreemds meegemaakt. Ik lag al even op bed doodmoe maar de slaap leek mij niet te pakken. Op een gegeven moment voelde ik echt een arm op mijn been. Ik schrok op en zag dat er helemaal niets was. Mijn hart zat in mijn strot. En toen ik wat gekalmeerd was en ondertussen met mijn zoontje Dennis naar het toilet was gelopen. Voelde ik ineens het voeteneind indeuken als er twee knieën het matras indeukte. Ik dacht dat het Dennis was. Maar niet dus weer niets. Nu heb ik er best dollen overgemaakt het gewijd aan mijn maag die wat zeer deed dus ik hallucineerde of was het mijn eigen arm? Maar wie zat er dan aan het voeteneinde?

En lekker ben ik in mijn naakendeniksie naar beneden gelopen!(gelijk een volle  maan in de kamer) Wie keek er toen toe? Ja grappig hoor. Nou ik kan naar alle eerlijkheid zeggen dat ik vier nachten niet lekker geslapen heb (zeg maar bijna helemaal niet geslapen). Iedere keer als ik die slaapkamer inliep kreeg ik een onbehagelijk gevoel. Kijk weet je nou dat het goed is, of iets goeds is dan is de angst snel verdwenen. Maar dat weet je natuurlijk niet zeker.

Oké maar toch waan ik dit beeld liever aan mezelf, misschien toch de angst voor de onwetendheid. En dan hoor je ook nog van je dochter die ook op dat park geweest is. Dat een jongen die met hun mee was gegaan een vrouw in de deuropening zag staan Hij voelde zich ook niet fijn in die kamer en is de volgende dag naar huis gegaan. Ik vraag mij dan altijd af. Wat is daar gebeurd , waar zijn die huizen op gebouwd. Het was aan het strand vlak bij een haven. Zijn daar schepen vergaan ofzo. Het is wel iets wat mij dan wel voor een moment bezig houdt.

Maar kortom je kunt hier lang en breed over gissen het zeker weten kun je voor nu nog wel even vergeten ;-)

4 Mei 2009 © copyright: Patricia du Prée