Warrig hart

Emotiestralen cirkelen rond en om mijn hoofd, ik zit vol met vragen. Ik zou kniebuigend handen gevouwen de toekomst tot mij kunnen bidden of iemand met een heldere blik het, laten voorspellen. Maar wil ik het nog wel weten eigenlijk is het al een vast gegeven. En er is niets meer te vertellen. Ik weet het al heb het al eerder gehoord het meeste heeft mijn mond gesnoerd. Monddood maar ik zal niets vergeten. Als jij mij zien zal  zo af en toe een stukje hemel naar de zijkant schuift als een gordijn lach jij dan. Of trek je het hemelse gordijn met een noodvaart dicht schud je hoofd en denkt mens je moet het zelf weten. Jij schrikt niet snel, dat weet ik wel, luistert goed wanneer ik vertel. Kon ik jou gewoon nog maar even bellen. Geen gebabbel meer in loze lucht zonder te antwoorden. En toch voel ik jou soms dicht bij mij. Niet te verklaren, uit te tekenen maar gewoon een gevoel een moment dat je even bij mijn bent. Klinkt poetisch  gecoverde woorden die zelfs in songteksten al zoveel zijn uitgesproken. Ik zal snel weer even bij jou komen zitten met overvolle gedachten en een warrig hart.

23 April 2009

© copyright: Patricia du Prée