De jaren verstrijken en bij onbepaalde tijden laat het je terugkijken. Bij een een groot verlies vergeet je niet meer. En de pijn die je voelde de angst komt zo weer boven. Bang en angstig om weer iemand dierbaar te verliezen leeft in je. En je weet dat het ooit weer gaat gebeuren. Is dat even gruwelijk zeg! En toch is dat de zekerheid die je hebt. Geweldig denk ik dan iedere keer met een sarcastisch ondertoontje. En voelt de een zich niet lekker, of gaat iets mankeren, dan krijg je dat knagende gevoel en dat kun je echt niet omkeren. Ik heb het vooral bij beiden ouders, als je er een al wit vind zien, denk je oh god alles zal toch goed zijn! Je hoort zulke rare dingen en ze zijn niet de jongste meer, al zijn ze ook weer niet zo oud dat je ze al kwijt zou moeten raken. Maar er zijn er zoveel die zelfs nog veel jonger zijn. Dus denk ik daarbij na krijg ik een beklemmend gevoel op mijn borst en zouden ze er eigenlijk iedere dag perfect uit moeten zien al is het mijn maar voor mijn gemoedsrust. Maar dat is onzin natuurlijk! Iedereen mankeert weleens wat. Maar ik weet wel dat de angst daarvoor is toegenomen. Omdat je weet wat je eerder had en nu zo mist. Maar ik denk dat dit wel een beetje bij iedereen leeft. En de hoop dat alles maar goed mag gaan en de mensen die jij lief hebt nog lang naast je mogen staan

1 April 2009 © copyright: Patricia