Het blijft iets moois ondanks de velen tranen die zich daar in de grond gezogen hebben. Ondanks het grote verdriet wat er begraven ligt. De achterliggende gedachtes die rondzwerven en met respect behandeld worden. Is er begrip en saamhorigheid die je bijna op geen enkele plaats tegen zult komen

Altijd als ik er kom voel ik een bepaalde vorm van rust. Vreemd toch maar ik laat mijn ogen ronddwalen en neem alles in mij op. Het meer als je de begraafplaats oploop, de mooi verzorgde urnentuin aan de rechterkant. De treurwilg die zich over het meer heenbuigt en ik al veel gedichten over heb geschreven. Dan loop je door, kom je langs de kleine aula, meestal vlak daarvoor struikel ik altijd over de kleine plantenperkjes. Dan langs de kindergraafjes waar mijn hart even stil staat. Veels te pril veels te jong en het ergste wat je als ouder zijnde kunt overkomen. En wat met zoveel liefde bijgehouden wordt.

Dan langs het eerste brede pad waar je het Davids beeld al ziet staan. Dan nog even rechtdoor, linksaf het tweede pad in. En dan de eerste ingang wat je tegenkomt daar ligt mijn broertje Dennis begraven. Echt recht vooruit zie je gelijk zijn prachtige monument staan ontworpen door mijn broer Richard. Wat eigenlijk zo'n beetje uitbeeld wie Dennis was. De twee honden die op de steen liggen zijn van brons gemaakt. Dat waren zijn honden maar geven tevens ook aan, dat Dennis een echte dierenvriend was. Hij hield zowel van mensen als dieren. Verder staan er altijd veel bloemen bij hem. Dennis was stapelgek op bloemen en heeft ook op de tuinbouwschool zijn diploma gehaald. Dan een bronzen asbak waar ik altijd wel een paar sigaretten neerleg. Mijn moeder zegt altijd ik rook niet meer en je weet nooit”dan krijgt hij toch nog af en toe wat “Dus dat is vanzelfsprekend. Dan staat er ook nog een bronzen koffiebeker. Dat waren typerende dingen voor Dennis s'morgens als hij wakker werd Koffie en een sigaret. Dat hebben wij bijna hetzelfde al neem ik een liever thee.

Dan is er nog het Davidsbeeld wat zo'n beetje voor zijn geaardheid staat. Verder liggen er op zijn steen kleine dingetjes van nichtjes en neefjes, de bundels en boeken van Richard en mij. Wat ooit al een keer gestolen is. Jammer dat ik niet weet wie! Maar zulk soort mensen laten nooit een spoor na. Nou mag iedereen het lezen daar gaat het niet om. Maar de bundels en boeken zijn van Dennis dus heb daar respect voor. Af en toe leg ik er weer een nieuwe neer omdat dan de andere verweert is, maar dan schrijf ik voorin even een kleine waarschuwing :-).

Ja bij Dennis! Even een zucht , dan kniel ik even zeg hem gedag en plant een handkusje op zijn foto. Dat gaat vanzelf bijna traditioneel en tegelijkertijd had je hem dat liever in levende lijve gegeven.Maar je weet dat dat niet gaat dus is dat het enige wat je nog kunt doen. En dan maar hopen dat er meer is tussen hemel en aarde en hij je het kan zien doen.

De laatste keer dat ik er was. was afgelopen 19 Januari wat een druilerige dag. En toch verliest het zijn rust niet. Ik heb staan te rillen als een rietje, was ook aardig doordrenkt . Maar ik had het niet willen missen. Het was zijn sterfdag en hoe je het ook wend of keert dan komen bepaalde emoties weer boven en herleef je die dag weer een beetje, en dan wil je gewoon weer even bij hem zijn. Ik zou er meer naar toe willen gaan, helaas is het niet loopafstand en de bus verbindingen zijn barslecht. Anders had ik zeker vaker bij hem geweest. Maar in gedachten is hij toch wel bij mij. En dan ga je weer naar huis. Kniel ik weer even, geef weer een handkus, want als ik een echte kus op zijn foto zou geven, zou ik bijna moeten gaan liggen in het grint :-) Niet echt een charmant gezicht, maar de betekenis is hetzelfde dus dan maar zo.

Je loopt langzaam weg meestal kijk ik nog even om, en blijf kijken als ik de hoek om loopt. Dat geef je altijd een leeg gevoel je laat hem toch achter gek wel maar zo voelt het. En dan loop je weer langs het meer en besef dat hij best mooi ligt. Hoop ik dat hij daar soms langs het water zit en naar de eenden kan kijken. Dezelfde schoonheid nog kan zien die ik zie als ik er ben. Sommige mensen zullen dit best luguber vinden. Vooral als je nog niemand verloren bent. Ik weet wel dat toen ik jong was en op een begraafplaats liep altijd de rillingen kreeg. Dat gevoel heb ik nu niet meer. Maar dat komt omdat er iemand zo dierbaar ter rusten ligt. Dan kijk je er heel anders tegenaan. Al krijg wel het besef dat het leven heel oneerlijk is. Aan de ene kant een kindje van net 6 jaar oud en vlak ernaast iemand van 96 jaar dat komt best hard over. Wennen doet zoiets nooit maar het hoort bij het leven en je komt er alle leeftijden tegen.

Tot zover mijn stukje verhaal over de begraafplaats Hofwijk waar mijn broertje begraven ligt

25 Januari 2009 Patricia du Prée