Wildebras laat je haren voor je spreken waaien in de wind, droom licht lucht laat je zweven , mijn herfstkind. De levenslust heeft jou gekozen netelig stekelig als de doorns van rode rozen. Blaas jij je eigen sprookjes uit. Al in mijn moederzone met handen over mijn buikhuid sprong jij al in onstuimige dromen. En zo sprong je er ook uit. Pittig klein ding het venijn spreekt soms van je tong.

Maar ik ken je,lief je , koester je de glimp in mijn ogen,  de vlam die blijft branden voor mijn kleinste meisje nog zo jong

 Patricia du Prée 19 November 2008