Verloren is haar liefde

Aan de rand van het dorp
waar de stenen hun geheimen fluisteren
staat een kerk vol erfjes
bomen ouder verworden
staan met verbeten open monden
terwijl de wind nog harder huilt

Geknield zit ze daar
de vrouw met het leven in haar gezicht
haar haren bijeen gebonden op haar hoofd
ze sist gebeden tussen haar tanden
als de waarheid over de begraafplaats
zijn doel niet mist

Haar ogen lijken uitgezogen
jarenlang liep ze in het gareel
naar het goddelijk kasteel deed wat werd verwacht
en nu huilt ze als een wolvin bij nacht
om de liefde die verloren is
en in dit leven nooit hebt kunnen nemen

Ze staat op en strompelend
vervolgd zij de weg naar huis
waar de kinderen zijn opgegroeid
en haar echtgenoot lig te slapen in de fauteuil
die haar eenzaam gewoon zijn geworden

Maar ze bloot haar tanden
bijt zich vast aan wat haar wordt ontboden
en pakt voortaan de sterren naar het geluk
stevig vast als het haar wordt aangeboden 

©copyright: Patricia du Prée
31 Maart 2010