Kus mijn komt

praat me er niet van zeg handen slaan zich om mijn oren
wil niets meer lezen, niets meer horen
onzinnig zucht ik stugge vragen ik drijf niet door
laat me liever wegcijferen tussen waar ik ben gebleven

domme mensen schudden hoofden
ik knik gemeende zinnen pak witte bladeren op
verf ze in mijn eigen kleuren
letters zonder vage nummers pleit het soms niet voor me

verlegen drink ik zonnige zondes verlaat het me zonder te verliezen
zal mijn eigen wegen kiezen
blijft een glimlach onbezonnen en blijf ik toch mijn eigen ik
heb je er iets op tegen dan draait ik mijn kont sla erop zich en zeg stik

20 oktober 2009 © copyright Patricia du Prée