Te diep begraven

duizend kussen later laat ik het voor wat het was
loop liever verder alleen de stilte in
blijf staan bij het water zak neer bij het begin
ontbloot mijn voeten voel de koelte van het gras

zucht wat achterover en sluit me even dicht
zie contouren zo duidelijk doch verfijnt
steek mijn hand uit als het beeld verdwijnt
en glinsteren kleine golfjes jouw mooie gezicht

het is rustig hier, bij het begraven, graven
merk je in dit stukje natuur hoe puur verdriet kan zijn
een mengeling van het verleden en heden

zitten sommige weg te dromen andere in gebeden
kijk ik even eindeloos hoger en voel me klein
en denk terug aan te diep gelegen dagen

© copyright: Patricia du Prée