Als de ochtend zich open blaast

Warmer moet het niet echt niet worden
weggetrapte lakens liggen als een hoopje aan voeten
ingevlochten tussen de dag en zoete dromen
lome armen zich boven het hoofd
de eerste zonneblik gluurt tussen de gordijnen
en nog lichtelijk verdoofd laat het bloed zich stromen
vlugge gedachten mijmeren een fluistering op me neer
een zachte stem maakt kenbaar dichterbij te zijn
en gekust door de warmte van de adem lust
laat me wat naakter tot je komen
uitgestrekte benen klemmen satijnen kussens
wimpers lengen zich nog steeds op mijn gezicht
een visioen sterker, harder strekt zich over me uit
en als kleine tintels voel ik vingers glijden
raken het zinderen van een warm verzachte huid
en als de ochtend zich sensueler open blaast
begeef ik me onder onzichtbare handen
geef ik me gewillig over aan een gevoelig ritme
tot het levensvocht zich laat huilen van het lichaam
en als een stem zich dieper naar binnen dringt
zwijgen licht opengesperde monden

@copyright: Patricia du Prée