En even keek zij, niet schuchter of afwachtend maar baldadig beladen. Niet afwachtend maar daadwerkelijk. Hij keek ook! Maar nam haar soms te serieus terwijl de lach vaak van haar gezicht viel en nog bleef narollen en schudden op de grond. Oh ze meende het wel, niets was ongemeend, maar het speelse en het lachen stonden neutraal van het kriebelgevoel wat zich ophoopte in bepaalde doelen, gevoelens, stak het niet onder banken of stoelen. Ze kuste heftig opende alles wat dicht zou moeten zijn. Opende virtuele sprookjes met een middeleeuws refrein. Danste de avond door onder de sterren en schaterde een heldere hemel. Donker was het bos! Bijna verdwaald als Hans en Grietje door de takjes er toch nog uitgekomen. Het leek een begin van toekomstige dromen. Maar het was de verkeerde tijd, verkeerde plaatst door het duister overhaast. Sluimerde er teveel, te lang, complicaties in fabelland maar met volle moed hield zij nog even stand. Probeerde te begrijpen, accepteerde uiteindelijk het complete geheel, maar niets bleek te helpen het was teveel.Dus einde zei dit sprookje die er eigenlijk niet was, een mythe een leugen een onuitgesproken spreuk. En bij sommige momenten was dit sprookje eigenlijk best leuk.

Patricia du prée 1 november 2008