als druppel in het doosje  

Nee die voeten van haar stampen niet meer alhoewel de driften te vinden zijn zo diep van binnen, zou zij niet weten waar te beginnen dus houd het binnenin. Zoveel keren het verbijten, het verwijten, ongeacht doordacht of het nou dag is of nacht. Eerst was het gemoedelijk dreef het op een rustig vaarwater zonder roekeloos geklater. Maar het mogen is gebogen en is niet aardig meer ergert zij zich aan het onvermogen en dat raakt haar iedere keer weer. Verpulver dominantie ze blaas het van zich weg, maar de emoties die opkomen zijn niet goed maar slecht. Vastgehouden dreigingen in een beladen lucht fluisteren niet maar schreeuwen sta op, kijk niet om maar vlucht. Onbepaald de tijden die haar breken. Laten haar niet uiten maar bijna smeken. En zie je haar op dag zomaar ergens lopen, zal ze het niet zeggen, uitleggen of haar ziel verkopen. Maar herinner dat achter elke lach, die zij geven mag een druppel zich laat bewaren.

© copyright: Patricia du Prée
22 Augustus 2009