Zij trok haar lakens strak (proza)

Een schaduw danst zich langs de muren
de lange trap naar beneden volgt zich vanzelf
ze planten haar handen op de ramen
de afdruk op dauw condenseerde haar gemoedsrust
opende langzaam de deur
en nevelde zich naar buiten, de hoek om
keek van een afstand naar houten schroten
en schommelde pijnlijk bewust
haar gewezen gedachten de koude nacht in
ze trok lakens strak
liet haar hoofd naar achteren leunen
en sloot haar ogen langzaam dicht
omgeven door weemoedige mist
liet zij schouders hangen bevangen door verlangen
liet haar opstaan, volgende het pad
waar haar hart ooit lag
ze ontwaakte bij de eerste ochtendkleuren

6 April 2009
© copyright: Patricia du Prée