Als violen zich zouden laten horen in het duister. Je de klanken zou kunnen voelen in het diepste van je ziel. Zou je dan naar buiten gaan. De muzieknoten proberen te vangen in de palmen van je handen. Proberen te bewaren misschien voor later om dan ooit weer los te laten in een luchtstroom van een droom.

Ik zou wel durven! Met mijn blote voeten het gras op want nog erg koud aanvoelt. Proberen goed te luisteren en horen wat de muziek te vertellen heeft. Het leeft de nacht met al zijn donkere klanken de rust met al zijn kalmte en loop ik net dat stukje door tot aan het water. Ik voel het graag. De druppels die sijpelen langs mijn vingers het glinsteren kalm en traag.

Het volgen van je hart geeft dat gevolgen. Of is dat beter? Of kun je beter luisteren naar het stemmetje in je hoofd. Die je vaak de verkeerde weg inleidt de verkeerde bloemen uit het gras laat plukken. Op wat vertrouw je als je roekeloos de nacht instapt zonder nadenken alleen op de stroming van gevoel je laat leiden. Ik zou het nog niet weten. Ik luister nog niet naar mijn hart

© copyright: Patricia du Prée

18 Maart 2009n