ken je dat je kop in het zand willen steken,niets willen horen of willen zien gewoon alles uit de weg gaan. Je dom houden of onwetend weg wimpelen vergeten. Maar je komt jezelf uiteindelijk toch weer tegen. Maar ik weet dat het onzin in je kunt beter je schouders er gelijk onder steken. Of de koe bij zijn hoorns vatten dan het naar de achtergrond te drukken. Als er ergens nu een tornado zou zijn is het in mijn hoofd mijn gevoel nog niet verdoofd draait het alle kanten op. Wordt het nog erger?

Een vraag die zich steeds vaker stelt of wordt het lichter in iedere betekenis van de schijn.Schoner dan wel als een facade die zich opendanst onder de manenschijn of als gedwongen rijm laat het net iets anders zijn.Dus mijn kop is eruit een groot gat achtergelaten, dat verstoppen mocht niet baten

Gelukkig rimpelt de humor nog in vlagen mee glimlach ik mijn gemoedrust nog niet wakker gekust door de sterren liefde die je oploopt als je een keer je hoofd stoot, nee geen tweede keer ik heb genoeg voor tien, heb het wel gezien.En nee niet in jaren dat duurt mij net te lang plak voorlopig mijn kop wel achter het behang hoef ik geen zand te vreten en kan toch eventjes iets vergeten. Nee ik zal als vreemde vogel mijn kop niet meer in het zand steken.

19 februari 2009

© copyright: Patricia du Prée