En daar waar de hemel weerkaatst in het water de zon lijkt te verdrinken, en voetstappen al zo vaak door haar zijn gezet. Daar gaat zij zitten strekt haar benen en wacht op hem waar zij haar zinnen op heeft gezet. Het is verboden en als gedachten terug gaan naar wat ze deden en nog gaan doen gaat ze lichtjes blozen. Het grint kraakt ze schrikt op en kijk welke kant het vandaan komt.

Daar komt hij aanlopen. Haar hart bonkt harde tonen net lekker aan het wegdromen of wat nog moet gaan komen. Een korte groet en lippen persen zich al gewillig samen bij een klein ogenblik zal het gevoel alles beamen. Het lachen schatert naar de avondmaan klanken stromen al pratend het luchtruim in.

Maar ineens valt het stil. Herinneringen nevelen zich naar anderen orden er vielen weinig tot botte woorden. En waar de hemel weerkaatste in het water de zon nog lijkt te verdrinken. Staat zij te kijken naar de rimpels in het meer, haar ademt zucht nu het koude. Maar haar hart blijft warmer stromen. En is het hier waar ze haar voetstappen al zo vaak heeft gezet en steeds weer terug zal komen .

18 november 2008

Patricia du Prée