Daar ergens

 knakt het gras, wuift het riet
ritselen bladeren en het huilen van de wind
laat het water mozaïeken figuren aftekenen
op de muur waar ik tegen geleund sta
het grint musiceert onder mijn voeten
nerveus trommelen vingers op mijn spijkerbroek
armen staan elk aan een zijde van mijn hoofd
en het hart trommelt met hysterievlagen
wimpers waaien vluchtig op
om open te blijven bij het diepe wat te lezen is
gehypnotiseerd houdt het mij vast
en bij het net niet wegdraaien warmen handen rode wangen
en onder een diepe zucht wordt er eindelijk gekust

3 november 2008 Patricia du Prée