en danswiebel op het ritme mee. Het heeft geen zin om mijn adem te verspillen het beleefde met veel tegenzin. Ik schrijf mijn letters wel! Emoties in geschrift en wanneer de storm over is gewaaid sluit ik het boekje dicht. Een episode zonder tegenstoten, maar onbespreekbaar voorgelogen. Suddert het geheel nog heel even door en komt mijn kans dan ga ik ervoor.
Mijn hoop is groter en tracht mijn geluk te componeren het klinkt alleen wat zachter door de triangel van verdriet en dat is iets wat niemand ziet. Of snel zal laten zien de honger naar vervulling. Dus zwijgend met alleen het krassen van mijn pen, uit ik kracht of stem. Wit zal het papier blijven als ik uit het zicht zal verdwijnen.
Patricia du Prée 11 november 2008
