Een open ode

Hoe is het? Drie woorden hangen in mijn keel

Vreemde gewaarwording bij iets wat je al weet

Dragende zinnen tillen zich nu op in ergernis

Klampen zich vast in het niets

Geen zucht, lucht maar felgekleurde uitspraken

Dodend in het donker

Laat de sterren maar loslippig zijn onder Zeus zijn aanblik

Zal de opper het bepalen, het lot onder maanstralen

Ik trek schouders wel hoger, zal geen traan laten ontsnappen

uit mijn huilende ogen

Pers lippen vinnig op elkaar, zwijg en twijfel soms,

aan de ode van het leven

Maar open ik! Zal mijn lach mijn ogen raken

En met armen wijdt open

mezelf laten draaien

Onder de schoonheid van een hemelse nacht