Negen werelden achter de horizon

leefde giebel, grabbel en bontensnuit
ze lachte heel het leven uit
en deden wat ze maar wilde
eten bulken uit hun neus
pesten Atwan de goede reus
en stalen al het lekkers uit de keuken
dit kon toch niet doorgaan
deze grappen en grollen
van die verwende stoute trollen

dus besloten Els, kers en marretakje
drie mooie kleine elfjes
dat het tijd was om te gaan vliegen
naar een donker duister hol
daar leefde moeder trol
die geen weet had van haar zonen
en hun eeuwige geplaag
dus deden de elfjes hun beklaag
tot het stoom haar oren uit zou komen

gierend en snierend rolde de zoons
naar hun huis
moeder trol wachtte geduldig thuis
zo boos ze iemand makkelijk kon villen
ze kregen klappen op hun billen
en ze huilden
negen werelden achter de horizon
traantjes stroomden tot de dag begon
en in het donkere duistere hol
dolde niemand met moeder trol